سه شنبه 11 آذر 1399  |   14 ربیع الثانی 1442

 

...
شماره : 1315 تعداد بازدید : 2041


جملات قصاررهبر معظم انقلاب اسلامی درباره اسراف و صرفه جويي



در فرهنگ اسلامی ارزش و اعتبار انسان ها از طريق میزان آراستگی آنها به فضايل اخلاقی و دوری آنان از صفات ناپسند نفسانی مشخص می شود.
بي شك برخورداری از تقوا و پرهيزكاري، قناعت، ترک حرص و آزمندی از جمله صفاتي است که زمینه تحقق سعادت واقعی را فراهم می سازد. از این حقیقت در روایات ائمه معصومين علیهم السلام با تعابیر متفاوتی یاد شده است.
امام علی علیه السلام با توجه به آثاری که این اوصاف در رشد معنوی انسان دارند می فرمایند: «گرامی ترین مردم کسی است که قناعت و پارسایی و دوری از حرص و طمع را پیشه خود سازد؛ چرا که حرص و طمع فقر بالفعل و قناعت بی نیازی آشکار است که همگان آن را در افراد آراسته به صفت قناعت می توانند به آسانی مشاهده کنند»
در ادامه به فرازهايي از بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامي در خصوص پرهيز از اسراف ،اهميت به اصلاح الگوي مصرف و صرفه جويي مي پردازيم.

ما مصرف زده هستیم!
روش اسلامی، تبیین است و همین تبیین ها موجب شد که انقلاب اسلامی بر بسیاری از پیش زمینه های تاریخی و تربیت های غلط، فائق بیاید و فائق آمد؛ البته در بعضی اش هم هنوز فائق نیامدیم که آن انگیزه های دیگری دارد؛ مثل این مصرف گرایی و اسراف. این، جزو میراث های ما از گذشته است و متأسفانه این میراث را نگه داشتیم. ما ملت ایران باید این جامه ناساز بی اندام زشت را از تنمان بیرون بیاوریم. ما خیلی مصرف زده هستیم؛ باید این را حلش کنیم. همه باید دست به دست هم بدهند و این قضیه را حل کنند. (دیدار با استادان و دانشجویان دانشگاه های شیراز، 14 اردیبهشت 1387)

اسراف، بیماری خطرناک ملت ها
امروز دشمن، چشمش به نقطه حساس اقتصادی است؛ تا بلکه بتوانند این کشور را از لحاظ اقتصادی، دچار اختلال کنند؛ هرچه می توانند، اختلال ایجاد کنند و هرچه هم نمی توانند، در تبلیغاتشان وانمود کنند که اختلال هست! این کاری است که امروز در تبلیغاتِ دشمنان ما، با قدرت و به شکل های مختلف، انجام می گیرد.
راه مقابله هم انضباط مالی و صرفه جویی و نگاه پرهیزگرانه به مصرف گرایی است. من این را می خواهم به مردم عزیزمان تأکید کنم مصرف گرایی به صورت اسراف، یکی از بیماری های خطرناک هر ملتی است. ما یک خرده به این مصرف گرایی افراطی دچار هستیم؛ پس به مسئله اسراف -هم در مسئله آب و هم در مسائل دیگر- باید با اهمیت نگاه کنند.(دیدار با مردم شیراز، 11 اردیبهشت 1387)

اصلاح الگوی مصرف
ما در زمینه مصرف، در زمینه هزینه کردن منابع مالی کشور که به وسیله خود ما و به وسیله همه برادران هم میهن ما و به وسیله مسئولین کشور، با زحمت زیاد به وجود می آید، دچار نوعی بی توجهی هستیم که بایستی این را تبدیل کنیم به یک توجه و اهتمام خاص. ما دچار اسراف هستیم. ما دچار ولخرجی و ولنگاری در مصرف هستیم. بسیاری از منابع کشور، شاید بشود گفت بخش مهمی از منابع کشور، در همة زمینه ها - چه در زمینه مسائل شخصی و چه تا حدودی در زمینه های عمومی - صرف اسراف ها و زیاده روی های ما در مصرف می شود. ما بایستی مصرف کردن را مدبرانه و عاقلانه، مدیریت کنیم.
مصرف نه فقط از نظر اسلام، بلکه از نظر همه عقلای عالم، چیزی است که باید تحت کنترل عقل قرار بگیرد. با هوا و هوس، با خواهش دل و آن چه که نفس انسان از انسان مطالبه می کند، نمی شود مصرف را مدیریت کرد. کار به جایی می رسد که منابع کشور به هدر می رود؛ شکاف بین فقرا و اغنیاء، زیاد می شود؛ عده ای در حسرت اوّلیات زندگی می مانند و عده ای با ولخرجی و ولنگاری در مصرف، منابع را هرز و به هدر می دهند.
ما بایستی الگوی مصرف را اصلاح کنیم. ما بایستی به سمت اصلاح الگوی مصرف، حرکت کنیم. مسئولین کشور در درجه اول - چه قوه مقننه، چه قوة مجریه و چه سایر مسئولین کشور، قوه قضاییه و غیر آنها - و اشخاص و شخصیت ها در رتبه های مختلف اجتماعی و آحاد مردم ما از فقیر و غنی، بایستی به این اصل توجه کنند که باید الگوی مصرف را اصلاح کنند. این جور مصرف کردن، در همة زمینه ها - در امور ضروری زندگی، در زیادی های زندگی - مصرف کردن بی رویّه و بدون منطق و بدون تدبیر عقلانی، به ضرر کشور و به ضرر آحاد و اشخاص ماست.
من از عموم مردم و به خصوص از مسئولین، درخواست می کنم، خواهش می کنم که در این زمینه، فعالیت خودشان را در این سال، زیاد کنند؛ افزایش بدهند و برای اصلاح الگوی مصرف، برنامه ریزی کنند. (پیام نوروزی رهبر معظم انقلاب به مناسبت آغاز سال 1388)

با صرفه جویی، مصرف را كار آمد كنيم
یک اقدام اساسی در زمینه پیشرفت و عدالت، مسئله مبارزه با اسراف، حرکت در سمت اصلاح الگوی مصرف، جلوگیری از ولخرجی ها و تضییع اموال جامعه است. این بسیار مسئله مهمی است. لازم است به عنوان یک سیاست، مسئله صرفه جویی را در خطوط اساسی برنامه ریزی هایمان، در سطوح مختلف، اعمال کنیم. مردم عزیزمان توجه داشته باشند که صرفه جویی به معنای مصرف نکردن نیست؛ صرفه جویی به معنای درست مصرف کردن، به جا مصرف کردن، ضایع نکردن مال، مصرف را کارآمد و ثمربخش کردن است.
اسراف در اموال و در اقتصاد، این است که انسان مال را مصرف کند؛ بدون این که این مصرف، اثر و کارایی داشته باشد. مصرف بیهوده و مصرف هرز، در حقیقت، هدر دادن مال است. جامعه ما باید این مطلب را به عنوان یک شعار همیشگی، در مقابل داشته باشد؛ چون وضع جامعه ما از لحاظ مصرف، وضع خوبی نیست.
این را من عرض می کنم: ما باید اعتراف کنیم به این مسئله عادت های ما، سنت های ما، روش های غلطی که از این و آن یاد گرفته ایم، ما را سوق داده است به زیاده روی در مصرف؛ به نحو اسراف. یک نسبتی باید در جامعه، میان تولید و مصرف، وجود داشته باشد؛ یک نسبت شایسته ای به سود تولید؛ یعنی تولید جامعه، همیشه باید بر مصرف جامعه، افزایش داشته باشد. جامعه از تولید موجود کشور، استفاده کند؛ آن چه که زیادی هست، صرف اعتلای کشور شود.
امروز در کشور ما، این جوری نیست. مصرف ما به نسبت از تولیدمان بیشتر است. این، کشور را به عقب می رساند. این، ضررهای مهم اقتصادی بر ما وارد می کند؛ جامعه، دچار مشکلات اقتصادی می شود. در آیات شریفة قرآن، بارها راجع به پرهیز از اسراف در امور اقتصادی، تأکید شده، این به خاطر همین است. اسراف، هم لطمة اقتصادی می زند، هم لطمة فرهنگی می زند.
وقتی جامعه ای دچار بیماری اسراف شد، از لحاظ فرهنگی هم بر روی او تأثیرهای منفی می گذارد. بنابراین، مسئله صرفه جویی و اجتناب از اسراف، فقط یک مسئلة اقتصادی نیست؛ هم اقتصادی است، هم اجتماعی است؛ هم فرهنگی است؛ آینده کشور را تهدید می کند. (درجمع زائران و مجاوران حضرت امام رضاعلیه السلام، اول فروردین 1388)

تجمل گرایی ، عامل اصلی اسراف
در مصارف گوناگون شخصی و خانوادگی، اسرافِ فردی صورت می گیرد. تجمل گرایی ها، چشم و هم چشمی ها، هوسرانی افراد خانواده، مرد خانواده، زن خانواده، جوان خانواده، چیزهای غیرلازم خریدن، اینها از موارد اسراف است.
وسایل تجملات، وسایل آرایش، مبلمان خانه، تزیینات داخل خانه، اینها چیزهایی است که ما برای آنها پول صرف می کنیم؛ پولی که می تواند در تولید، مصرف شود؛ سرمایه گذاری شود؛ کشور را پیش ببرد؛ به فقرا کمک کند؛ ثروت عمومی کشور را زیاد کند. این را ما صرف می کنیم به این چیزهای ناشی شده از هوس، چشم و هم چشمی، آبروداری های خیالی.
مسافرت می روند؛ می آیند؛ میهمانی درست می کنند - گاهی خرج آن میهمانی، از مسافرت مکه ای که رفته اند، بیشتر است! - عروسی می گیرند؛ عزا می گیرند؛ هزینه ای که برای این میهمانی ها مصرف می کنند، هزینه های گزافی است؛ انواع غذاها! چرا؟ چه خبر است؟ در کشور ما هنوز هستند کسانی که از اوّلیات هم محرومند. باید کمک کنیم کشور پیش برود. نمی گوییم پول را بردارید بروید حتماً انفاق کنید - البته اگر انسان انفاق بکند، بهترین کار است - اما حتّی اگر انفاق هم نکنند، همین پولی که صرف این تجملات می شود، در تولید، برای خودشان به کار بیندازند؛ در کارخانجات، سهیم شوند و تولید کنند؛ باز برای کشور مفید است.
ما به جای این کارها؛ میهمانی درست می کنیم؛ عزا درست می کنیم؛ هی رخت و برِ روز به روز دگرگون، برای خودمان درست می کنیم. چرا؟ چه لزومی دارد؟ عقلای عالم، این کار را نمی کنند. این، فقط سخن دین نیست. قرآن می فرماید: «و لاتسرفوا انّه لا یحبّ المسرفین»؛ «کلوا و اشربوا و لاتسرفوا»؛ بخورید؛ بیاشامید؛ اما زیاده روی نکنید»
در آیه شریفه دیگر آمده است:«کلوا من ثمره اذا اثمر و اتوا حقّه یوم حصاده و لاتسرفوا انّه لایحبّ المسرفین» خداوند، اسراف کنندگان را دوست نمی دارد. ما، بندگان خدا هستیم. اینها حرف دین است و روایات فراوانی در این زمینه وجود دارد. در روایت دارد که کسی میوه ای را خورد و نیمی از میوه ماند؛ آن را دور انداخت.
امام علیه السلام به او نهیب زد که اسراف کردی؛ چرا انداختی؟ در روایات ما هست که از دانه خرما استفاده کنید؛ تا این حد! خرده های نان را استفاده کنید. آن وقت در هتل ها میهمانی درست کنند و به یک عده ای میهمانی بدهند؛ بعد هرچه که غذا ماند، به بهانة این که بهداشتی نیست، توی سطل آشغال بریزند! این، مناسب یک جامعه اسلامی است؟ این جوری می شود به عدالت رسید؟
باید خودمان را اصلاح کنیم. باید الگوی مصرف جامعه و کشور، اصلاح شود. ما الگوی مصرفمان غلط است. چه جوری بخوریم؟ چه بخوریم؟ چه بپوشیم؟ تلفن همراه، توی جیبمان گذاشته ایم؛ به مجرد این که یک مدل بالاتر وارد بازار می شود، این را کأنّه دور می اندازیم و آن مدل جدید را باید بخریم. چرا؟ این چه هوس بازی ای است که ما به آن دچار هستیم؟ (در جمع زائران و مجاوران حضرت امام رضاعلیه السلام، اول فروردین 1388)

مسئولان، اهل اسراف نباشند
این که ما گفتیم امسال، سال حرکت به سوی اصلاح الگوی مصرف است، یعنی امسال، سالی است که ملت ایران تصمیم بگیرد که با اسراف، مبارزه کند. نمی گوییم به کلی و یک باره و در طول یک سال، اسراف تمام بشود؛ نه، ما واقع بین تر از این هستیم؛ می دانیم این کار، مال سالیان پی در پی است و باید کار بشود تا به این فرهنگ برسیم؛ باید این کار را شروع کنیم.
یکی از اساسی ترین کارها برای این که جلوی اسراف را بگیریم؛ این است که مسئولین کشور، خودشان، نزدیکانشان و وابستگانشان، اهل اسراف و اهل اشرافی گری نباشند. چطور می توانیم اگر خودمان اهل اسراف باشیم، به مردم بگوییم اسراف نکنید؟ «أتأمرون النّاس بالبرّ و تنسون انفسکم» (سوره بقره، آیه 44)
«یا أیّها الّذین امنوا لم تقولون ما لا تفعلون؛ کبر مقتاً عند اللَّه ان تقولوا ما لا تفعلون» (سوره صف، آیه 2 و3)
تجمّل و اسراف در همه جا بد است؛ اما آن چیزى که مردم را وادار مى‏کرد که نسبت به این قضیه حساسیت نشان دهند، رفتارهاى مسرفانه و متجملانه و ولخرجی ها با مال مردم در سطح حکومت بود. این از آن چیزهایى بود که مردم نمى‏خواستند. نظام اسلامى بر اساس این ارزش به ‏وجود آمد که چنین چیزى نباشد. (خطبه ‏هاى نمازجمعه تهران‏ ،23/2/1379)

زندگي بايد به سمت زهد پيش برود
برادران! امیرالمؤمنین مى‏گویدزندگى به سمت زهد باید برود. امروز در جمهورى اسلامى، اگر ما احساس بکنیم که زندگى به سمت اشرافی گرى مى‏رود، بلاشک این انحراف است؛ بروبرگرد ندارد. ما باید به سمت زهد حرکت بکنیم. … مردم هم نباید اسراف و تجمل‏گرایى بکنند. این‏طور نیست که زهد فقط مخصوص مسئولان باشد. این مهریه‏هاى گران‏قیمت که براى عقدهاى دخترهایشان مى‏گذارند، خطاست. نمى‏گویم حرام است، اما پدیده‏ بد و زشتى در جامعه است؛ زیرا ارزش هاى انسانى را تحت‏الشعاع ارزش طلا و پول قرار مى‏دهد. (دیدار با اقشار مختلف مردم در روز بیست ‏ونهم ماه مبارک رمضان 26/1/1370)

اسراف؛ الگوي زن مسلمان نيست
من به خانم هاى مسلمان، به خانم هاى جوان و به خانم هاى خانه‏دار عرض مى‏کنم: سراغ این مصرف‏گرایى که غرب مثل خوره به‏جان جوامع دنیا و از جمله جوامع کشورهاى درحال توسعه و کشورهاى رو به پیشرفت و از جمله کشورما انداخته است، نروید. مصرف باید در حدّ لازم باشد، نه در حدّ اسراف. خانم هاى کسانى که همسرانشان یا خودشان مسئولیت هایى در بخش هاى مختلف کشور دارند، باید از لحاظ دورى از اسراف، نسبت به دیگران الگو باشند. باید براى دیگران درس باشند و نشان دهند که شأنِ زن مسلمان بالاتر از این حرفهاست که اسیر زر و زیور و جواهر آلات و از این قبیل شود. نمى‏خواهیم بگوییم اینها حرام است؛ مى‏خواهیم بگوییم شأن زن مسلمان بالاتر از این است که در دورانى که بسیارى از مردم جامعه ما محتاج کمکند، کسانى بروند پول بدهند طلا بخرند، زینت‏آلات بخرند، وسایل زندگى رنگارنگ بخرند و در انواع و اقسام روش ها و منش هاى زندگى، اسراف کنند. اسراف، الگوى زن مسلمان نیست. (دیدار گروهى از بانوان به مناسبت فرخنده میلاد حضرت زهرا(س) و روز زن، 25/9/1371)

اسراف ؛ تضييع نعمت و فعل حرام است
در این روز مبارک و در این محشر عظیم مردمى، طبق رویّه‏اى که در سال هاى گذشته در مثل چنین روزى داشته‏ایم، با استفاده از این فضاى روحانى، موردى را از ده ها مورد که در زندگى ما مى‏تواند مطرح شود، مطرح مى‏کنم و آن، اجتناب از اسراف و زیاده‏روى است.
به برادران و خواهران مسلمانمان در سراسر کشور عرض مى‏کنم که موضوع قناعت را جدى بگیرید. منظورم از قناعت این نیست که دست به نعمت هاى الهى نزنید و از آنها بهره‏مند نشوید. مقصود این است که حدّ و اندازه نگه دارید؛ زیاده‏روى و اسراف نکنید؛ نعمت هاى الهى را ضایع ننمایید؛ که متأسفانه بسیارى مى‏کنند.
در جمهورى اسلامى، کسانى هستند که دستشان به نعمت هاى الهى نمى‏رسد. نه به خاطر این‏که کم داریم. به خاطر این‏که بسیارى به خودشان حق مى‏دهند که نعمت هاى الهى را بى‏حساب و کتاب مصرف کنند؛ بى‏اندازه مصرف کنند؛ هیچ ملاحظه‏اى نکنند؛ هیچ حدى نگه ندارند و حتى نعمت هاى الهى را ضایع کنند. چقدر نان ضایع مى‏شود! چقدر غذاى طبخ شده ضایع مى‏شود! چقدر میوه مصرف نشده ضایع مى‏شود و از خانه‏ها بیرون ریخته مى‏شود! چقدر لباس زیادتر از اندازه لازم - چند برابر اندازه لازم - خریدارى مى‏شود و در خانه‏ها و صندوق ها مى‏ماند، براى این‏که یک بار در مراسمى پوشیده شود! اینها اسراف است.
مى‏خواهم این مطلب را ملت عزیزمان بدانند که اسراف، فعل حرام است؛ گناه است؛ خلاف شرع است؛ آنجایى که اسراف باشد و اسراف مال و اسراف نعمت هاى الهى انجام گیرد، تضییع و تلف کردن نعمت است. تصمیم بگیرید این کار را نکنید. البته خانواده‏هاى کم درآمد، شاید وسعشان هم نرسد که بخواهند اسراف کنند؛ اما خانواده‏هاى پردرآمد و حتّى بسیارى از خانواده‏هاى متوسّط، متأسفانه اسراف مى‏کنند. من این جمله را عرض کردم، برآن تأکید و پافشارى مى‏کنم و خواهشمندم که ملت عزیزمان، این سخن را مورد توجّه قرار دهند، به آن اهمیت دهند، براى آن حسابى باز کنند و سعى‏شان بر اسراف نکردن باشد. (خطبه‏ هاى نماز عید سعید فطر ،4/1/1372)

صرفه‏جویى را شعار خودتان قرار دهید
صرفه‏جویى را شعار خودتان قرار دهید. صرفه‏جویى به معناى گدابازى نیست که بعضى بگویند چرا نمى‏گذارید مردم از نعمت هاى خدا استفاده کنند. نه؛ استفاده کنند، ولى اسراف و زیاده‏روى نکنند. اسراف در جامعه، لازمه اشرافیگرى و تقسیم نابرابر ثروت و مایه تضییع اموال عمومى و نعمت الهى است.
صرفه‏جویىِ صحیح - همان که در اسلام به آن قناعت مى‏گویند - به معناى نخوردن نیست. به معناى زیاده‏روى نکردن، مال خدا را حرام نکردن و نعمت الهى را ضایع نکردن است. اگر جامعه‏اى بخواهد قناعت و صرفه‏جویى را - که یک دستور اسلامى است - عمل کند، باید متوجّه باشد که در شکل کلّى به عدالت اجتماعى و مسأله عدالت پرداخته شود. براى این که بشود این راه را ادامه داد، همه و همه باید کوشش کنند.(اجتماع بزرگ مردم در صحن امام خمینى(ره) مشهد مقدّس ‏ ،1/1/1376)

نهي از منكرات ديني جامعه
منکراتى که در سطح جامعه وجود دارد و مى‏شود از آنها نهى کرد و باید نهى کرد، از جمله اینهاست: اتلاف منابع عمومى، اتلاف منابع حیاتى، اتلاف برق، اتلاف وسایل سوخت، اتلاف مواد غذایى، اسراف در آب و اسراف در نان. ما این همه ضایعات نان داریم؛ اصلاً این یک منکر است؛ یک منکر دینى است؛ یک منکر اقتصادى و اجتماعى است؛ (خطبه‏ هاى نماز جمعه تهران‏ ،25/9/1379)

دعوت مردم به سمت قناعت
مصرف‏گرایى براى جامعه بلاى بزرگى است. اسراف، روزبه‏روز شکاف هاى طبقاتى و شکاف بین فقیر و غنى را بیشتر و عمیق تر مى‏کند. یکى از چیزهایى که لازم است مردم براى خود وظیفه بدانند، اجتناب از اسراف است. دستگاه هاى مسئولِ بخش هاى مختلف دولتى، به خصوص دستگاه هاى تبلیغاتى و فرهنگى - به‏ویژه صدا و سیما - باید وظیفه خود بدانند مردم را نه فقط به اسراف و مصرف‏گرایى و تجمل‏گرایى سوق ندهند؛ بلکه در جهت عکس، مردم را به سمت قناعت، اکتفا و به اندازه‏ لازم مصرف کردن و اجتناب از زیاده‏روى و اسراف دعوت کنند و سوق دهند. مصرف‏گرایى، جامعه را از پاى درمى‏آورد. جامعه‏اى که مصرف آن از تولیدش بیشتر باشد، در میدان هاى مختلف شکست خواهد خورد. ما باید عادت کنیم مصرف خود را تعدیل و کم کنیم و از زیادی ها بزنیم. (خطبه ‏هاى نماز عید فطر ،15/9/1381)

لزوم تحقيقات براي مبارزه با مصرف گرايي
آنچه که پیشرفت هست، این است که ما از هر که و هر جور، همه‏ دانش هاى مورد نیازمان را فرا بگیریم؛ این دانش را به مرحله‏ عمل و کاربرد برسانیم، تحقیقات گوناگون انجام بدهیم، براى اینکه دامنه‏ علم را توسعه بدهیم، تحقیقات بنیادى انجام بدهیم، تحقیقات کاربردى و تجربى انجام دهیم،....... درباره‏ مشکلات اجتماعى‏اى که در کشور وجود دارد، تحقیق کنیم و راه ریشه کردن اینها را پیدا کنیم و به دنبال این برویم که راه مبارزه با اسراف چیست. اسراف یک بیمارى اجتماعى است. راه مبارزه با مصرف گرایى چیست؟ راه مبارزه با ترجیح کالاى خارجى بر کالاى ساخت داخل چیست؟ اینها تحقیق مى‏خواهد. در دانشگاه ها پروژه‏هاى تحقیقى بگیرید، استاد و دانشجو کار کنید، نتیجه‏ تحقیق را به مسئولان کشور بدهید؛ به رسانه‏ها بدهید تا سرریز شود و فرهنگ‏سازى شود. این، مى‏شود پیشرفت. (دیدار اساتید و دانشجویان‏ دانشگاه هاى استان سمنان ، 18/8/1385)

ميانه روي بايد به صورت فرهنگ ملي در آيد
ما مردم مسرفى هستیم؛ ما اسراف می کنیم؛ اسراف در آب، اسراف در نان، اسراف در وسائل گوناگون و تنقلات، اسراف در بنزین. کشورى که تولید کننده‏ نفت است، وارد کننده‏ فرآورده‏ نفت و بنزین است! این تعجب‏آور نیست؟! هر سال میلیاردها بدهیم بنزین وارد کنیم یا چیزهاى دیگرى وارد کنیم براى اینکه بخشى از جمعیت و ملت ما دلشان میخواهد ریخت و پاش کنند! این درست است؟! ما ملت، به عنوان یک عیب ملى به این نگاه کنیم. اسراف بد است؛ حتى در انفاق راه خدا هم می گویند.
خداى متعال در قرآن به پیغمبرش می فرماید: «لا تجعل یدک مغلوله الى عنقک و لا تبسطها کل البسط»؛ در انفاق براى خدا هم اینجورى عمل کن. افراط و تفریط نکنید. میانه‏روى؛ میانه‏روى در خرج کردن. این را باید ما به صورت یک فرهنگ ملى در بیاوریم.
قرآن می فرماید: «و الّذین اذا انفقوا»؛ کسانى که وقتى میخواهند خرج کنند، «لم یسرفوا و لم یقتروا»؛ نه اسراف می کنند - زیاده‏روى می کنند - نه تنگ می گیرند و با فشار بر خودشان، زندگى می کنند؛ نه، اسلام این را هم توصیه نمی کند. اسلام نمی گوید که مردم بایستى با ریاضت و زهد آنچنانى زندگى کنند؛ نه، معمولى زندگى کنند، متوسط زندگى کنند. اینکه مى‏بینید بعضى از فضول هاى خارجى، دولت هاى خارجى، دائم و دم‏به‏ساعت، چندین سال است که ملت ما را تهدید می کنند که تحریم می کنیم، تحریم می کنیم، تحریم می کنیم - بارها هم تحریم کرده‏اند - به خاطر این است که چشم امیدشان به همین خصوصیت منفى ماست. ما اگر آدم هاى اهل اسراف و ولنگارى در خرج باشیم، ممکن است تحریم براى آدم مسرف و ولنگار سخت تمام بشود؛ اما ملتى که نه، حساب کار خودش را دارد، حساب دخل و خرج خود را دارد، حساب مصلحت خود را دارد، زیاده‏روى نمی کند، اسراف نمی کند. خوب، تحریم کنند. بر یک چنین ملتى از تحریم ضررى وارد نمی شود. این نکته را از ماه رمضان به یاد نگه داریم و ان‏شاءاللَّه عمل کنیم. (خطبه ‏هاى نماز عید سعید فطر ، 21/7/1386)

منبع :
........

رمان معاصر ايران، گذشته، حال و آينده

پایگاه داده های فرهنگی دینی

نشرنامه

دبیر خانه اجلاس دو سالانه بررسی ابعاد وجودی حضرت مهدی عج

کتابخانه معاونت پژوهشی و آموزشی سازمان تبلیغات اسلامی

لینک مدارس صدرا

لینک های مرتبط

نمايشگاه چشم اندازايران اسلامي ،درافق 1404درمجلس شوراي اسلامي